Weinig personages in de moderne anime hebben zoveel discussie opgeleverd als Eren Yeager. In de eerste drie seizoenen is hij de held: gedreven, opofferingsgezind, vechtend voor de vrijheid van zijn volk. In seizoen 4 activeert hij de Rumbling — een plan dat 80% van de wereldbevolking doodt. Was hij een held, een schurk, of iets veel complexers?
Eren had geen keus, zo redeneren zijn aanhangers. Paradijs werd omringd door vijanden. Marley plande een nieuwe aanval. De wereld had de Eldians al eeuwenlang als wapens gebruikt en als onderdrukten behandeld. De Rumbling was in Erens ogen de enige manier om zijn vrienden — de enige mensen die hij ooit had — permanent te beschermen.
Bovendien wist Eren via het Founding Titan dat de externe dreiging nooit zou stoppen. Zelfs als Marley werd verslagen, zouden andere naties Paradijs aanvallen. De Rumbling was een definitieve oplossing voor een onoplosbaar probleem.
Honderden miljoenen onschuldige mensen stierven. Kinderen, burgers, mensen die niets te maken hadden met de vervolging van Eldians. Eren maakte een keuze die hij niet het recht had te maken — hij besloot wie zou leven en wie zou sterven, zonder toestemming van zijn eigen volk, zonder dialoog, zonder alternatieven serieus te proberen.
Zijn vrienden — de mensen hij claimde te beschermen — konden zijn keuze niet steunen en vochten hem actief tegen. Als zijn doel hun bescherming was, heeft hij ze gefaald: hij maakte van hen de uitvoerders van een genocide die ze voor altijd zal achtervolgen.
De meest interessante interpretatie is die van determinisme. Eren kon via de Attack Titan de herinneringen van toekomstige dragers zien — hij wist al vroeg wat hij zou gaan doen. Was zijn keuze dan een echte keuze, of was hij gevangen in een tijdlus die hij niet kon doorbreken?
Isayama laat dit bewust open. In de Paden-dimensie geeft Eren aan dat hij altijd vrij was, maar zijn acties suggereren iemand die gelooft dat hij geen keus heeft. Dit maakt hem tot een van de meest tragische personages in de moderne anime.
Attack on Titan geeft bewust geen eenduidig antwoord. Armin — moreel kompas van de serie — zegt na de slag: "Wij zijn moordenaars." Maar ook: "Eren gaf ons de toekomst." Beide zijn waar.
Dit is precies wat de serie zo bijzonder maakt: het dwingt de kijker om na te denken over hoe ver je mag gaan voor vrijheid, hoe schuld wordt verdeeld, en of het doel de middelen heiligt. Er is geen juist antwoord. Alleen de vraag.